تعصب و بی عدالتی یکی از واژه­های است که از روز اول حاکمان و دولت مردان افغانستان در حق مردم شیعه افغانستان روا داشته و به انواع و اقسام از روش­ها و ابزارها علیه این مردم استفاده کرده­اند. اگر تاریخ مردم هزاره را مطالعه نمایم تمام شان را رنج، مظلومیت، قتل و غارت اموال و نوامیس این مردم زجر کشیده فرا گرفته است. در هر دوره و تاریخ پادشاهان و زور مدران این گشور با بهانه­های مختلف مردم مار مورد اذیت و آزار قرار داد­اند. از سیاه ترین این­دوره­ها دوره عبدالرحمن است که باعث شد مردم در دورترین نقاط و صعب العبورترین نقاط این سر زمین کوچ داده شود و زمین­های شان به تاراج گرفت شود و خود این مردم به عنوان برده در اختیار شان قرار گیرد تا بتوانند به منافع شان دست یابند. در عصر حاضر دولت وحدت ملی با انجام اجرای پروژه توتاپ از سالنگ  قصد دارد همان سیره و سنت نیاکان و اجداد گذشته خود را زنده نمایند و به تبعیض و بی عدالتی­ها دامن زند. اگر دولت وحدت ملی می­خواهد جامعه افغانستان و مردم مظلوم و ستمدیده این کشور بعد از نا آرامی­های متمادی و طولانی که سالیان زیادی با آن دست و پنجه نرم نمود، ببیند و در این کشور آرامی و امنیت بر گردد چاره جزء پایبند به قانون اساسی این کشور ندارد؛ زیرا یگانه راه اجرای عدالت اجتماعی فهم قانون اساسی و عمل به آن است نه آنچه را قوم و طایفه خاص خواهان آن است.

اگر امروز جامعه افغانستان، دچار شکاف­های عمیق اجتماعی می­گردد و رهبران و رؤسای آن به سوی منافع قومی و قبیله­ی حرکت می­کنند به نظر بنده عامل اصلی شان لجاجت، تعصب، جهل و نادانی است، که سیاست مداران و اقوام حاکم این کشور به نحو اتم و اکمل در این خصیصه و ویژگی تا خرخره غرق­اند و تا زمانی که نتوانند خود شان از جهل و تعصب به دور نماید مردم و جامعه افغانستان روی خوشی را نخواهند دید.

اگر امروز توتاپ و در گذشته تحصیل برای منطقه خاص و قوم خاص اختصاص داده می شد و نسبت به منطقه و قوم خاصی ممنوع و یا به مصلحت دیده نمی­شد برگرفته از نوع نگرش حاکم بر این جامعه است که از قبل وجود داشته و تا حال ادامه دارد؛ زیرا نوع نگاه در این جامعه اینطور شکل گرفته که تعدادی ار باب و بقیه به عنوان برده در خدمت دیگران و ار بابان شان قرار گیرد. بنا بر این تا زمانی که این نوع نگاه عوض نشود بازهم شاهد تغییر در انجام پروژه­های مانند تو تاب و ..... خواهیم بود.

بنا بر این اگر اقوام و اقلیت­های دیگر می­خواهند نوع نگاه در این جامعه تغییر نماید راه رسیدن به آن اتحاد و همدلی در برابر زورگویان و قلدوران این جامعه است که می­توانند با اتحاد و انسجام به خواسته­های قانونی و منطقی شان دست یابند.

اقوام و ساکنین کشور افغانستان بدانند اگر امروز دولت و حدت ملی قصد تغییر منطقه جغرافیای پروژه توتاب را دارند و می­خواهند محل اجرای آن را تغییر دهند تنها مر بوط به قوم و مردم شیعه و هزراه نیست تا رهبران و مردم هزاره در برابر آن قیام و ایستادگی نمایند و از خود مقاومت نشان دهند بلکه این یک خواسته ملی است و همه اقوام حاضر خواهان انجام پروژه در منطقه تعیین شده است. بنا بر این همه سیاست مدران اعم از مجلسی­ها، دولتی­ احزاب­ گروه­ها و اقوام وظیفه دارند در برابر نحوه رفتار دولت وحدت ملی اقدام به تظاهرات و تحصن نمایند و بخواهند نسبت به انجام بر نامه­ها ودقیق و قانونی عمل نمایند.

به نظر بنده راه بیرون رفت از تبعیض و بی­عدالتی می­تواند چند چیز قرار گیرد

-. توجه به قانون اساسی

-. تعقل و تفکر و دوری از جهل و نادانی

-. توجه به واقعیت­های عینی و ملموس

-. دوری از تصمیم­های قومی و قبیله­ای

-. دوری از مصلحت­های قبیله­ای

 

دیدگاه

*